Achtergrond van een bakfietsgeneratie

Vroeger waren mensen op hun dertigste op hun hoogtepunt, klaar om de wereld te veroveren. Vandaag de dag hebben dertigers pas een gezin, en beginnen ze soms vreemde dingen te doen. Ze beginnen allereerst al halftijds te werken om tijd te maken voor de "kids", steken die "kids" vervolgens in een bakfiets, gaan zelf kleren (of zelfs decoratie!) breien of naaien of tweedehands kleren kopen, beginnen hun eigen groenten te verbouwen, slaan aan het "letsen" of volgen allerlei kook- en andere cursussen die hun sociaal leven nog een beetje meer overhoop gooien.

De vraag is dan, waarom laten deze mensen (waartoe ik, voor alle duidelijkheid, (nog) niet behoor) hun veelbelovende carrière zomaar schieten, zeggen ze "nee" tegen het geld en de sociale status, om zich op zichzelf en hun naaste omgeving te keren? Welke trauma's spelen mee, en hoe moet dit voor volgende generaties worden voorkomen?

Misschien zijn er wel objectieve redenen. Wie eind jaren 70, begin jaren 80 is geboren, pakweg het jaar 1979, heeft immers al behoorlijk wat meegemaakt in zijn of haar leven. Volgt u even mee.

Je wordt geboren, en de oliecrisis breekt uit. Je ouders hebben het niet gemakkelijk, maar kopen je toch maar een fiets voor je eerste communie.

Terwijl je daarmee je eerste rondjes maakt, schiet een bende schorremorrie een hoop levens aan flarden bij de Delhaize.

Als je 7 bent, ontploft een groot gebouw in Rusland, en opeens eten jullie geen sla, prei of spinazie meer. Maar dat laatste vind je niet zo erg. En de gevolgen van die ontploffing vallen nog wel mee, de weerman Pien heeft het gezegd! Maar datzelfde jaar zie je je vader toch nog wenen (voor de allereerste keer, mannen wenen immers niet) en dat is wanneer een kerel in Mexico gans alleen tegen een stilliggende bal mag trappen (een pienaltie, of zoiets) en daarna als een dolle begint rond te lopen. Nadien is er ook nog een grote bijeenkomst op de Grote Markt in Brussel, en die ene met z'n onnozele blonde krullekes die veel show verkoopt.

Als je 10 jaar bent, beginnen ze in Duitsland een muur af te breken, en daar is precies veel volk voor nodig. Mensen kruipen op de muur en zijn blij. En dan is er die oude man met die grappige vlek op zijn hoofd, die precies belangrijk is, want hij komt veel op de televisie. Er is iets met een ijzeren gordijn, en dat vind je vreemd want gordijnen zijn toch van stof? Je ouders zeggen dat de wereld gaat veranderen en dat de columnisten (of zoiets) nu nooit meer aan de macht zullen komen. Ze vinden dat precies jammer en kijken naar foto's van "mei 68" of zoiets.

Ondertussen zijn er ook veel nieuwe programma's op de tv gekomen, met veel kleur en zo. Precies interessant, want je vader en moeder kijken nu veel meer naar de televisie en veel minder naar mekaar... of naar jou!

Op je elfde breekt er een oorlog uit, in Koeweit. Ver weg alleszins, want er is veel woestijn. Saddam Hoessein heeft dat land binnengevallen, voor olie of zoiets, en de Amerikanen moeten gaan helpen. 's Nachts is er veel vuurwerk en er zijn vooral veel branden. Op school speel je "Zoek het vijfde zwijn: Saddam Hoessein!" en je houdt een spreekbeurt over tanks en scudraketten.

Op je vijftiende zie je je vader toch nog eens wenen, weeral bij de voetbal, als Philippe Albert tegen "dollanders" scoort.

Op je zeventiende staat het land op z'n kop omdat ze meisjes hebben ontdekt bij Marc Dutroux. Je protesteert mee tegen het "spaghetti-arrest" tegen de verwijdering van onderzoeksrechter Connerotte. Eigenlijk vooral omdat je dan een voormiddag geen school hebt. Op je pentium 486 schrijf je een stukje voor de schoolkrant om je gevoelens te kanaliseren.

Je gaat vier jaar studeren, en als je afgestudeerd bent, en je ligt in september 2001 welverdiend in de zetel, zie je plots een vliegtuig zich in een wolkenkrabber boren en de wereld veranderen. Er komen gevallen met Joe Van Holsbeeck, Hans Van Themsche, er wordt geschoten op scholen en overal zo'n beetje.

Een jonge dertiger heeft de computer zien evolueren van pentium tot ipad, heeft de eerste en de tweede wereldoorlog zeker niet, maar toch nog heel wat andere oorlogjes zeker wél meegemaakt, deed z'n eerste impulsen op in de grauwe jaren 80 en zag de wereld (delen van de wereld alleszins) dan langzaamaan welvarender worden, maar ziet nu alles rondom hem weer iets minder langzaam ineenstorten. En hij/zij heeft de volledige teloorgang van de Rode Duivels kunnen meemaken. Is het dan niet logisch dat hij zich nu, nu hij het zelf voor het zeggen heeft, een beetje afkeert van die grote, boze wereld?

Geen reden tot paniek

Een moment van onoplettendheid heet dat dan. In veel gevallen is dat een eufemisme voor onhandigheid. In mijn geval alleszins. Een moment van onoplettend/onhandigheid later lag hij daar, de lamphouder met de spaarlamp erin. Hoe dat zo was gekomen, is een lang verhaal. Onhandigheid met een ladder, het klinkt als uit een slecht feuilleton gegrepen, maar "asi es la vida".

Ware de lamp een gloeilamp geweest, ik was in het donker beland. Niet zo met dit spaar-exemplaar, dat dapper bleef branden. Zou het peertje gewoon nog intact zijn? Kon ik het recht zetten en gewoon verder werken? Dat bleek te optimistisch, want al van ver ontwaardde ik wat deuken in het peervormige omhulsel. En toen ik dichterbij ging, hoorde ik iets kissen...

Mijn hemel, de kwikdampen!! Ik deinsde verschrikt achteruit en hapte naar adem. Gelukkig was ik met isolatie bezig, en kon ik mijn mondmasker snel voorhouden. Op gevaar van eigen leven schakelde ik de lamp uit, om vervolgens naar het raam te spurten, snakkend naar frisse lucht. Intussen voelde ik helse pijnen die ik niemand toewens.

Toen de kwik rond mijn hoofd was verdwenen, vroeg ik me af of ik dat hoofd niet had laten zot maken door allerlei paniekberichten over de schadelijke effecten van dat kwik. Misschien zijn enkele milligram toch niet sito presto levensbedreigend.

En misschien zijn niet alle mannen met baarden terroristen. Misschien was mijn reactie toen ik op een keer het gezelschap van drie van die mannen met baarden kreeg op de trein, ook enigszins overdreven. De mannen heetten duidelijk niet Jan, Pier, Tjoris, laat staan Corneel, en ik begon me meteen af te vragen, niet "of" maar hoe ze de trein zouden opblazen. Een kind van 9/11, zeker?
Toen ze platter Limburgs bleken te praten dan Regi, Stefan Everts en de Bachelor Jeoffrey (hit me, goegel!!) samen, was ik al iets meer op mijn gemak. Al schakelden ze af en toe over op een soort Arabisch, dat was zeker OM HUN VOETEN TE VEGEN AAN ONZE WESTERSE WAARDEN!!

Misschien moet ik ook meer van de soep genieten, en niet telkens als ik een beetje zout proef, denken aan hoe mijn hart het er aan zal begeven en mijn darmen zullen dichtslibben en dergelijke. En dat glas rode wijn per dag, heeft dat eigenlijk nog een heilzame werking? Of was het bier, tegenwoordig? Of moeten we er gewoon af en toe van genieten? En die yoghurt met proto-analfactische intergalactische biotische actieve bifidus, hoe nodig is dat? Want echt lekker is dat toch niet altijd...

Misschien moet ik me minder bang laten maken door onderzoeken, marketing en andere studies "bij 570 personen". Mijn oma is 90 jaar oud geworden en als ik bij haar afkwam met "actieve bifidus", dan keek ze mij eens aan en vroeg ze "en hoe is het nog op het werk?".

En dan zijn er nog de markten! Mijn hemel, de markten! Die krijgen ons zelfs zo panisch dat we een regering gaan maken. Als een moderne Sinterklaas houden ze ons van bovenaf in de gaten, en schrijven in hun dikke, dikke boeken op of we wel de juiste begrotingsmaatregelen nemen. Als we zoet zijn, krijgen we een mooie rating, anders niet. Bangmakerij dus. Misschien moeten we ermee omgaan zoals met de echte Sint: ontmaskeren als een mythe, en er ons uiteindelijk niet veel meer van aantrekken...

Slaap zacht, Rusland waakt

Het was een kort item in het journaal van 8 november: de "Nord Stream"-gaspijpleiding tussen Rusland en Duitsland is ingehuldigd. De leiding, die over de bodem van de Oostzee loopt, zal vanaf 2012 jaarlijks 55 miljard kubieke meter Russische gas naar Europa pompen en zo mee instaan voor onze energievoorziening. Saai hé. Terecht dat er maar een minuutje tijd aan werd besteed. Alvast mijn excuses, want wat nu volgt is zo mogelijk nog saaier (maar nice to know met het oog op de toekomst).

Op de foto ziet u hoe tal van hoge heren en één dame doen alsof ze de reusachtige gasleiding eigenhandig opendraaien. Iedereen is blij en gelukkig, maar er zijn wel een aantal elementen die opvallen door afwezigheid. Het eerste is het logo van Gazprom, de Russische gasmaatschappij die het initiatief nam voor de bouw van de leiding en van wie het gas komt. Toch niet onbelangrijk. Ook opvallend afwezig is Vladimir Poetin, de huidige Russische premier die in 2005, toen nog als president, de overeenkomst over de bouw van de pijplijn sloot.

Misschien is het niet geheel toevallig dat net Gazprom en Poetin ontbreken, want al snel na de overeenkomst kwamen er wat Europese bedenkingen bij het hele project en raakten de verhoudingen met de Russische president flink getroubleerd. Zo waren er bedenkingen bij het traject van de pijpleiding: waarom moest die over de zeebodem lopen en niet over land? Omdat, aldus Poetin, je maar best zo weinig mogelijk transitlanden doorkruist, want die zijn toch allemaal onbetrouwbaar. Om dit te illustreren draaide hij zelf begin 2006 de gastoevoer doorheen Oekraïne dicht, "vanwege wanbetalingen". In 2008 werd dit nog eens losjes overgedaan. Al kan het pro-Westerse bewind van Oekraïne er ook voor iets tussen hebben gezeten.
Estland werd dan weer als "onbetrouwbaar" gecategoriseerd nadat er rellen ontstonden toen een Russisch standbeeld werd verplaatst. Dat de pro-Russische oppositie aan de basis lag van die rellen en rechtstreeks werd opgestookt door Moskou, werd daarbij onvermeld gelaten. Voor Estland was een Russische reuzegasleiding op hun grondgebied vervolgens uiteraard een brug te ver.
Dat het traject over de zeebodem (dat Gazprom trouwens veel meer kostte dan een traject over land) op die manier werd gebruikt om enkele mogelijke transitlanden zoals, naast Estland, Polen heel wat inkomsten te ontzeggen, ging gelukkig niet helemaal onopgemerkt voorbij in Europa.

De wenkbrauwen werden nog iets meer gefronst toen bleek dat Gazprom zijn pijlen op de volledige Europese energiemarkt richtte. Een belangrijk aandeel in het grootste Britse energiebedrijf Centrica was het doel, maar toenmalig Brits premier Tony Blair zag dat toch niet zo zitten. Angela Merkel (midden op de foto) bedankte voor de eer van "verdeler en verkoper" van het Gazprom-gas. Ze had een gezond wantrouwen tegenover de erfenis van haar sociaaldemocratische voorganger Gerhard Schröder (tweede van links), die de overeenkomst over Nordstream sloot enkele dagen voor de verkiezingen in 2005, om na die verkiezingen (die hij -zoals verwacht- verloor) zijn sociaaldemocratische waarden vlotjes opzij te zetten voor een postje aan de top van de aandeelhoudersvergadering van het bedrijf dat de leiding zou bouwen, en voor de daarbijhorende habbekrats van 250 000 euro per jaar. Iets wat de pers niet echt kon waarderen en het aanvankelijke enthousiasme over de Nord Stream-leiding fel temperde.

Er stonden er dus enkelen groen te lachen, bij de opening van de pijpleiding, die koste wat het kost een goede zaak voor Europa moest lijken, en geen poging tot Russisch imperialisme. De Poolse gasmonopolist PGNiG heeft intussen al een rechtszaak aangespannen tegen Gazprom om het Russische gas (via Duitsland) tegen een verlaagde prijs te krijgen. Het wordt afwachten wat Warschau hiervoor zal moeten doen (of laten). Hoe gas steeds meer het ideale wapen wordt, leest u in het boek "Gazprom - Ruslands nieuwe wapen", van Valeri Panjoeskin en Michael Zygar.

Maar tot daar het goede nieuws...

Want leidingen over land, dat is toch ook niet altijd even zuiver op de graad. Lukoil (de vroegere Jet, die tankstations in geel en blauw) illustreert het uitvoerig. De olie van Lukoil komt immers uit Noord-Rusland, uit het Pechora-bekken, en heeft daar zo al zijn sporen nagelaten. Het grote probleem is dat de plaatsen waar de olie wordt opgeboord, onderling worden verbonden door ondergrondse leidingen die niet dagelijks worden nagekeken. Ook niet jaarlijks of tienjaarlijks, denk ik. Lekken zijn dus onvermijdelijk, en olie sijpelt druppelsgewijs in de Russische toendra, in de rivieren en in het drinkwater. Daarmee is alle leven in de streek standaard in olie gedrenkt en uiteindelijk verdwenen. Lukoil zelf ziet het gebied elk jaar natuurlijk maar wat graag toevriezen, zodat het stinkende potje wordt toegedekt. Zelf zoekt het intussen liever naar nieuwe oliebronnen dan dat het investeert in nieuwe leidingen. Of zoals het bekende spreekwoord zegt: "Als u tankt in Brussel, druppelt het in de toendra". Of zoiets...

Dit verhaal stond enkele weken geleden in De Standaard magazine. Het zou een reden kunnen zijn om Lukoil te boycotten. Maar gelukkig zijn er nog tal van alternatieven, zoals BP... of nee, wacht, te veel smurrie in de Golf van Mexico. Shell dan, maar dan moeten we voorbijgaan aan de vergiftiging van de Nigerdelta... De houtstoof misschien?

Een jeans, een groene, graag...

Dat de klant koning is, mag genoegzaam bekend zijn. Dat de klant dan niet te lastig mag doen, is dat veel minder. Kiezen op basis van reclame, het gekozen product uit de rekken nemen en als de bliksem naar de kassa, daar komt het soms op neer, al ga ik wellicht wat kort door de bocht.

Tijd voor minder veralgemenende praat en concrete voorbeelden! Zoals u misschien weet, hebben "de groenen" zich tegenwoordig op de markt van de kleding gestort om ons nog wat extra schuldgevoel aan te praten. Dat je niet met de auto mag rijden, geen vlees mag eten, niet op walvissen mag jagen, tot daaraan toe, maar een simpele jeansbroek, dat blijkt ook alweer een bron van alle kwaad. Te veel water nodig, te veel pesticiden gebruikt, gezandstraald of zand gestraald of wat dan ook... Biokatoen moet het zijn. En dan stel ik me glooiende velden voor, vol met onbespoten, ecologische witte bloemetjes, met de hand geplukt door negerslaven met een pasgeborene op hun rug gebonden die vrolijk "Kumbaya, my lord" neuriën... Of wat is dat, biokatoen?

Enfin, ik laat me daar natuurlijk door beïnvloeden, en ga op zoek naar "green jeans". Hier vond ik alvast een mooi lijstje met verkoopspunten. Tot daar alles goed, maar voor sommige winkels stopt hun engagement blijkbaar met hun naam op die lijst te zetten. In één van de winkels aangekomen, keek de verkoopster van dienst me aan alsof ik te veel pesticiden had gesnoven toen ik begon over "grien dzjiens". Een moment van vertwijfeling later "ging ze toch eens achter horen", om me enkele tellen later te melden "dat alle broeken van gerecycleerd katoen zijn".

Daarmee was voor haar de kous af, maar toen ik nog even leek te twijfelen, keek ze me aan alsof ze mij "sebiet wel ne keer zou recycleren", en heb ik haar broek maar gekocht. Uiteraard niet zonder me bij het buitengaan luidop af te vragen "wat er met zo'n mentaliteit moet geworden van onze kinderen later". As a way of speaking, uiteraard, want de jongedame en ik hadden geen kinderen en dat leek er ook niet meteen van te komen. Het antwoord harerzijds heb ik niet zo goed verstaan, maar wordt in strips meestal afgebeeld met een doodshoofd, bliksems en zo van die spiralen.

Nee, dan alle lof voor de verkoper van Men at work. Toen ik aan hem duidelijk maakte dat ik voor een duurzame jeans kwam, knikte hij alsof dit een alledaagse vraag was en wees hij me er meteen op dat merk X (Kuyichi) nog wel iets beter scoorde op dat vlak dan merk Y (Nudie Jeans). Opslag voor die man, en een vat! Hij had me een broek in biokatoen verkocht, en meteen ook een zuiver geweten. Vermoedelijk is bio daarom een beetje duurder...

PS. Enige research over Kuyichi bracht me bij dit artikel. Ik verkoos om het enigszins te negeren en me eraan op te trekken dat het gaat over "beginnersfouten". Want ik weiger mijn geloof in de goedheid van de kapitalistische, op winst beluste en daarvoor zeker geen leugens vertellende mens te verliezen. En ik heb betaald voor dat zuiver geweten!
PS. 2 Levi's heeft ook zijn "duurzame jeans": de "waterless"-reeks. Hier wordt daar dieper op in gegaan en blijkt het toch niet meer dan een begin. O ja, er zitten ook geen zeehondjes in Levi's jeans! Noch lammetjes! Of kleine hertjes met Bambi-ogen!

Beste Wouter, geachte heer Van Besien,

Ik herinner me nog een debat aan de vooravond van één van de elfendertig verkiezingen die we de voorbije jaren hebben gehad, in 2010. Je had net de degens gekruist met Filip De Winter van Vlaams Belang en de moderator met dienst (Ivan, of misschien Tim Pauwels) kon niet andere dan concluderen "dat Groen! en Vlaams Belang het over iets eens waren, en dat dat toch wel de eerste keer in de geschiedenis moest zijn". Het ging met name over het kopen van schone lucht in Hongarije en over het stimuleren aldaar van meer isolatie voor huizen, waarbij De Winter aangaf dat er in ons eigen land (hij bedoelt Vlaanderen) nog zoveel te isoleren valt. Iets waar jij uiteraard alleen maar mee kon instemmen, al was er het nuanceverschil dat dit voor De Winter een vaststelling was en voor jou een uitdaging, en dat de extreemrechtse frontman gewoonweg niet wakker ligt van zuivere lucht voor Hongaren of waar dan ook en jij, vermoed ik, wel af en toe. Maar de conclusie was gemaakt. Jij mocht, als voorzitter van een kleine partij, maar meedoen aan één debat, had gespeeld en verloren en droop af. De Winter toverde de grijns op zijn gelaat waarvoor kindjes en kleine dieren gillend op de vlucht slaan. De volgende dag zou je partij er op vooruit gaan, maar niet zo veel als de peilingen hadden voorspeld. Zoals zo vaak.

Nog niet lang daarvoor, in oktober 2009, had je Mieke Vogels, beter bekend als ons moe, opgevolgd als voorzitter van Groen!. "De vrijwel onbekende districtsburgemeester van Borgerhout", heette je toen nog. De wereld zag een enigszins schuchtere man met een volle, ruige baard en trui. De geitenwollen sokken werden er automatisch bij gedacht.

Gelukkig krijgen sommige mensen wel "a second chance to make a first impression". Geleidelijkaan werd de trui een hemd, je baard verzorgder (Michel Drets uit "Het eiland" deed het je al voor toen hij afdelingshoofd werd) en kwam je ook beter uit je woorden, wist je de groene boodschap duidelijker aan de man te brengen. Je kreeg waardering voor je "parler vrai" en voor je constructieve medewerking tijdens de communautaire en andere onderhandelingen. Aan de rechterzijde van het politieke spectrum heet dit dan dat je een "ja-knikker" bent en dat je "de Vlamingen uitverkoopt", maar dat is dus enkel voor wie er genot in schept om "het been stijf te houden", iets dat na verloop van tijd toch pijnlijk wordt, lijkt mij.

Geleidelijkaan leerde je ook de politieke kneepjes van het vak. Neem nu die aftandse, twintigsteëeuwse Toyota Corolla waarmee je naar de koning ging. Ik geloof graag dat dit je enige optie was om tot in Laken te geraken, maar het was natuurlijk ook een mooi statement, zo tussen de Mercedessen en de Audi's.

Je zette je voet gemakkelijk naast generatiegenoten als Alexander, Caroline en die andere Wouter (de papa van Nette), waarbij je op de eerste het voordeel hebt dat je geen "fils à papa" bent, op de tweede dat je geen vrouw bent en dat je stemtimbre geen onderwerp van discussie is, en op de laatste dat je geen "tsjeef" bent, en dan kom je tegenwoordig al ver in Vlaanderenland.

Even, heel even, toen je door Alexander en Wouter uit de onderhandelingen werd gedefenestreerd, leek het er zelfs op dat je populair zou worden bij de immer voor de onderhond supporterende Vlaam. Maar toen je de uitgestoken hand van BDW, de patroonheilige der Vlamen, die voorstelde om de gesloten akkoorden opnieuw ter discussie te stellen, ostentatief weigerde en daarbij ook nog eens over "loyauteit" en "constructief" begon, ontwaakte "de burger" weer uit dit moment van zwakte en besefte men dat je toch nog altijd op de eerste plaats "ne groene" bent, die nota bene nog met de Walen (in deze de immer sympathieke Jean-Mi Javaux) heult ook. En "ne groene", dat is misschien leuk voor in de peilingen, maar om echt op te stemmen, nee, dat toch maar niet...

V for ... vanalles

Als u ooit eens tijd te veel hebt, zin hebt in een film met een snuifje actie en diepgang en niet al te veel sympathie voor nazi's koestert (waarschijnlijk niet, anders was u nooit hier terechtgekomen... als u toch deze ideologie aanhangt, laat dan vooral weten hoe u tot hier kwam!), dan is de film "V for vendetta" een aanrader. Misschien hebt u hem al gezien, en dan kan u wellicht beamen dat de immer adembenemende Nathalie Portman zelfs met een afgeschoren kruin een behoorlijk indrukwekkende prestatie neerzet.

Portman is als Evey verstrikt geraakt in de netten van de getormenteerde "V", een verschijning die door zijn voorgeschiedenis wordt gedwongen om het autoritaire regime dat Engeland overheerst te vuur en te zwaard te bestrijden. Ter nagedachtenis van Guy Fawkes, die op 5 november 1605 werd betrapt met buskruit en lucifers onder het Hogerhuis, wil hij het parlement opblazen en Engeland -en zijn heersers- op hun grondvesten doen daveren.

Zoals u wellicht wel weet, daveren er ook vandaag hier en daar ter wereld regimes en samenlevingen op hun grondvesten. In Athene, Londen, Madrid, New York en in de hele Arabische wereld komen mensen op straat. Ze protesteren tegen een overheid die geld door ramen en deuren heeft gesmeten, een overheid die sociale ongelijkheid heeft doen groeien, die jongeren achterlaat in werkloosheid of die kortweg iedereen kortwiekt en muilkorft. Ze protesteren zelfs tegen de financiële sector die speelt met virtueel geld en zo de toekomst van miljoenen mensen veel minder virtueel aan diggelen slaat.

En overal duiken de V-maskers op. De V staat dan symbool voor Verontwaardiging, zoals bij de "Indignados", die na het protest in Madrid besloten te voet naar Brussel te houden om komende zaterdag een mars door de Europese hoofdstad te houden. Tegen het "heersende politiek-economisch systeem", klinkt het. Tegen het kapitalisme dus. Werkschuw, langharig tuig uiteraard, waar de joint en de bandana nooit ver weg zijn. Maar 1500 km stappen om je boodschap kracht bij te zetten, daarvoor is al heel wat Verontwaardiging nodig.

Helaas duikt V ook elders op. In Londen, enkele maanden geleden, waar hij samen met ander "scum" vernielingen aanrichtte bij mensen die het minstens even zwaar hadden dan zijzelf. En bij de rellen in Athene, vorige week nog, waar hij van achter het masker met de eeuwige glimlach stenen en brandbommen richting de oproerpolitie mikte.

"V" staat in deze gevallen helaas niet voor Verontwaardiging of voor een Vereniging van mensen, maar voor Vernielzucht en Venijn. Helaas maakt net dat de boodschap die de jongeren wereldwijd hebben te onsamenhangend en daarom al te gemakkelijk om af te doen als "hooliganisme" en het werk van "krapuul". Meer hebben autoritaire regimes natuurlijk niet nodig om de straten schoon en de onderliggende boodschap onder de mat te vegen.

Rugzaktoerist 2.0: @ small train carriage w/ 5 others

Of we misschien de slaaptrein zouden nemen voor onze citytrip naar Praag? Het was de vraag die we ons stelden. Waarom we dat in godsnaam zouden doen? Wel, met het oog op een latere reis, die ons eventueel per spoor langs allerlei Europese steden zou brengen. Een try-out dus. En omdat ik nu eenmaal niet zo erg vliegtuigminded ben. En omdat ik die ecologische voetafdruk toch enigszins wil beperken, maar dat zeg ik er natuurlijk niet luidop bij. Als u bij deze wil stoppen met lezen, mag dat, maar dan kijk ik u nooit meer aan.

De beslissing maakt wel dat je meteen tot een andere categorie van toeristen behoort. Niet meer het volk dat voor een paar uur naar Barcelona vliegt om daar een fancy zonnebril en nog fancier kleren te kopen dan ze al dragen en die van die ruim 1000 km enkel wat wolken zullen zien. Wel de zwaarbeladen rugzaktoerist wiens kleding enkel dient om zo comfortabel mogelijk te zitten/liggen, klaar om weer een nieuw stuk van de wereld en de daarbij horende overgangen tussen steden en dorpen, tussen landschappen en tussen culturen te aanschouwen. Klaar om mensen met totaal andere achtergronden, talen en opvattingen te ontmoeten.

Denk je.

Oh ja, de pientere lezer heeft al opgemerkt dat ik tot het deel van de "jeugd" behoor dat wel eens een citytrip maakt, iets waar de Leuvense wijsgeer Louis Tobback zijn bedenkingen bij heeft (ik maak nu even een bondige synthese van 'smans gedachtengang). Meer nog, ik maakte een citytrip op het moment dat de brave man zijn uitspraken deed. Daar had hij niet van terug. Maar dus wel met de trein en met de rugzak, en dat heeft toch zoiets anti-grootkapitalistisch en -consumeristisch, iets waar een socialist moeilijk tegen kan zijn.

Alhoewel, al die revolutionaire ideeën moesten al vrij snel -gedeeltelijk noodgedwongen- de prullenmand in.

Want vooraleer aan het treinavontuur te beginnen, moest er wel nog worden geïnvesteerd in zo'n grote en vooral kostelijke trekkersrugzak, statussymbool par excellence van de trekker. En in het station waar we moesten overstappen kon een bezoek aan wereldveroveraar en "global village"-icoon Starbucks natuurlijk niet ontbreken. Al drukte een foldertje ons daar op het hart dat alle koffie "fair trade" was en was er Bionade, dus hoe goed waren wij wel niet bezig?

En de eerlijkheid gebiedt me ook om te zeggen dat het eerste deel van de reis niet echt per soort van transsiberische express of Peking express verliep, zoals het een goede rugzaktoerist betaamt, maar wel per comfortabele Thalys. Alwaar we dan ook aardig uit de toon vielen met onze rugzak, tussen zakenlui die op vrijdagavond om half acht lustig doordeden wat ze al de hele dag aan het doen waren, namelijk "meeten". "Change management", "policies" en "next steps", las ik op de notitieblok van de vrouw in de zetel voor mij, terwijl de vergadering verder in het Duits werd gevoerd ("Ja, vielleicht" en zo, u kent dat wel, dat Duits). En ik vroeg me af of ze op dat moment niet liever bij haar kinders zou zitten. Maar dat had ik natuurlijk ook gedacht als er een man voor me had gezeten, wat denkt u wel?

En eenmaal in de slaaptrein bleek dat contact met andere culturen en zo ook nogal mee te vallen. Medereizigers hadden vooral oor en oog voor hun mp3-speler, iPod- of Phone en digitale camera. Ik zag twee kerels binnenwandelen met een McBox van McDonalds, terwijl het meisje tegenover mij zich in alle bochten wrong in dat bed van 1,70 m lang, een halve meter breed en een halve meter hoog om vervolgens haar MacBook open te klappen. Misschien naar FourSquare? "@ a small train carriage w/ 5 others"

Dhr. Tobback heeft misschien wel ergens gelijk: een oproep tot een echt "change management" kan geen kwaad. Misschien leren we zo net iets meer "out of the (Mc)box" denken...